The Oxford English Dictionary, OED, to słownik wydawnictwa Oxford University Press, OUP, uznawany za najbardziej wyczerpujący i metodyczny słownik języka angielskiego. Według stanu na 30 listopada 2005 liczył ok. 301 100 haseł kluczowych, złożonych z dalej 350 milionów znaków drukowanych. The University of Oxford, nieformalnie: Oxford University, lub Zgoła Oxford, tradycyjne spolszczenie: Uniwersytet Oksfordzki lub Zgoła Oksford, to najstarszy uniwersytet w krajach języka angielskiego, znajdujący się w Oksfordzie w środkowej Wielkiej brytanii. W obrębie haseł zawierał 157 000 złożeń i pokrewnych wyrazów podanych drukiem wytłuszczonym i 169 000 frazeologicznych związków podanych wytłuszczoną kursywą, co składało się na 616 500 form wyrazowych. Związek frazeologiczny, frazeologizm to utrwalone w wykorzystywaniu połączenie dwóch lub więcej wyrazów, jakie ma znaczenie symboliczne, np. biała flaga, marzenie ściętej głowy, wypić duszkiem lub pójść po rozum do głowy. Kursywa to oznaczający termin wykorzystanie znaków pisarskich w postaci pochylonej, czym przy jego stosowanie odnosi się zarówno do pisma ręcznego, także w alfabetach wcześniejszych niż łaciński, oraz pisma maszynowego, czcionka lub font. Oprócz takiego słownik zawierał 137 000 zapisów wymowy, 249 300 etymologii, 577 000 odsyłaczy i 2 412 400 cytatów ilustrujących wykorzystanie wyrazu. Nowe pełne wydanie drukowane słownika, Second Edition to druga edycja, 1989, składa się z 21 730 stron, z liczbą 291 500 haseł.
OED stawia sobie za cel wszystkich zapis najbardziej znanych zastosowań i opcji słowa we światowych wszystkich odmianach języka angielskiego, w przeszłości i teraz. We wstępie do wydania z 1933 r. czytamy: Celem słownika takiego jest alfabetyczna prezentacja słów, formują jakie słownictwo angielskie od chwili najstarszego zapisu, 740 r., aż do ery obecnych, z odnośnymi wszystkimi faktami dotyczącymi ich formy, kontekstu, wymowy i etymologii. Obejmuje on nie podstawowy jedynie język literacki i konwersacyjny to czy to obecny, czy też przestarzały, czy archaiczny to ale istotne również słownictwo techniczne i wieloraki zakres słownictwa dialektów i slangu. I dalej: Dlatego, wykluczamy wszystkie słowa, jakie wyszły z wykorzystania przed rokiem 1150, koniec okresu języka staroangielskiego. Słowa i formy wykorzystywane w dialektach od 1500 roku nie są uwzględniane, chyba że stanowią o historii lub słowa kontekście będącego kiedykolwiek w ogólnym wykorzystywaniu, ilustrują historię słowa, lub same w sobie pozostają z jakiegoś powodu aktualne.
Oxford English Dictionary wiele zapoczątkował prac naukowych dotyczących angielskiego słownictwa. Kolejność przedstawiania w nim zapisów rozmaitych ortograficznych statystyk słów kształtuje uniwersalne standardy pisowni angielskiej.
Prekursorzy prac nad OED pierwotnie nie mieli jakichkolwiek powiązań uniwersyteckich. Idea została zapoczątkowana w Londynie jako projekt Towarzystwa Filologicznego, The Philological Society, gdy to Richard Chenevix Trench, poeta i duchowny, Herbert Coleridge, filolog, wnuk poety S. T. Coleridge'a, i Frederick James Furnivall, filolog, odczuwając niezadowolenie z oferowanych ówcześnie słowników języka angielskiego, utworzyli “Komitet Niezarejestrowanych Słów”, Unregistered Words Committee. Miało to miejsce w czerwcu 1857 r. Celem Komitetu wyszukanie było słów niewymienionych i niezdefiniowanych w istniejących słownikach. Londyn to miasto w południowo-wschodniej części Ogromnej Brytanii, stolica takiego państwa, a także stolica Wielkiej brytanii. Samuel Taylor Coleridge, ur. 21 października 1772, zm. 25 lipca 1834, to brytyjski poeta, razem z Williamem Wordsworthem uznawany za prekursora romantyzmu w literaturze brytyjskiej. Sprawozdanie, jakie przedstawił Trench, nie lecz było suchą listą nieodnotowanych do tej pory słów. Było to studium zatytułowane “O niedostatkach w naszych angielskich słownikach”, On Some Deficiencies in our English Dictionaries. Zarzuty dotyczyły siedmiu problemów:
Trench zaproponował powstanie nowego, faktycznie wyczerpującego słownika to opartego na wkładzie sporej liczby ochotników, czytających lektury, fragmenty kopiujących ilustrujące rzeczywiste wykorzystywania słów i nadsyłających owe cytaty do wydawcy. W 1858 r. Towarzystwo Filologiczne zgodziło się wstępnie co do zapoczątkowania projektu pod nazwą A New English Dictionary on Historical Principles, NED.
Trench odegrał kluczową rolę w trzech pierwszych miesiącach prac nad projektem, mimo to kariera duchownego, jakiej się poświęcił, uniemożliwiała mu skupianie ciągłej uwagi na słowniku, przygotowanie którego mogło zająć nawet 10 lat. Wycofał się w takim wypadku, a fundamentalnym redaktorem został Herbert Coleridge. 12 maja 1860 plan opublikowano działań opracowany poprzez Coleridge'a i ruszyły prace badawcze. Pierwszym prac ośrodkiem redakcyjnych stał się dom Coleridge'a: zamówił on wykonanie półki z 54 przegródkami, w można których było gromadzić w pewnym porządku karteczki ze 100 tysiącami cytatów. W kwietniu 1861 zostały wydane pierwsze próbne strony słownika. Jeszcze w tym samym miesiącu Coleridge zmarł na gruźlicę, w wieku dopiero 31 lat.
Główne prac brzemię redakcyjnych spadło w tym dniu na Furnivalla, posiadał jaki dużą wiedzę i entuzjazm, brakowało mu aczkolwiek temperamentu do administrowania tak długoterminowym projektem. Gruźlica to powszechna i potencjalnie śmiertelna choroba zakaźna, wywoływana poprzez prątka gruźlicy, Mycobacterium tuberculosis. Entuzjastyczne zaowocowały początki naborem wielu asystentów i zwiezieniem do domu Furnivalla dwóch ton kartek od czytelników-ochotników jak i innych materiałów. Furnivall zdawał sobie sprawę z opracowania konieczności wydajnego systemu wybierania fragmentów tekstu. W tym celu założył w 1864 r. Stowarzyszenie Tekstów Wczesnoangielskich, The Early English Text Society, a w 1865to Towarzystwo Chaucerowskie, The Chaucer Society, zarówno przygotowujące bieżące wydania tekstów, oraz pracujące wprost na rzecz budowania słownika. Żadne z takich działań nie doprowadziły lecz do wydania pracy zbiorowej to były tylko przygotowawcze i trwały 21 lat. W czasie końcowym towarzystwa gromadziły ok. 800 czytelników-ochotników, pełnych zapału, mimo to zazwyczaj nie nader wykształconych, by swój przez arbitralny osąd dokonywać adekwatnych wyborów: co przeczytać, co zaakceptować, co odrzucić, ilu szczegółów dostarczyć. Jeden z najpłodniejszych współpracowników, W. C. Minor, okazał się np. pensjonariuszem zakładu dla psychicznie chorych przestępców w Broadmoor.
Z upływem miesięcy i lat prace zaczęły zwalniać i rozmywać się. Furnivall zaczął tracić kontakt z asystentami to pewni z nich przyjęli za pewnik, że projekt został porzucony. Pozostali poumierali, a informacje od nich przenigdy nie dotarły do redakcji. Cały zestaw karteczek z przykładami zastosowań słów na literę H odnaleziono później w Toskanii, inne to prawdopodobnie uznane za śmieci to zostały spalone. Toskania, wł. Toscana, to kraina historyczna i region administracyjny w środkowych Włoszech.
W latach 70. XIX wieku, nim James Murray, szkocki filolog i leksykograf, się zgodził przejąć funkcję głównego redaktora słownika, Furnivall bez sukcesu prosił o to Henry'ego Sweeta i Henry'ego Nicola.
Towarzystwo Filologiczne zaczęło zdawać sobie sprawę, że wydanie słownika nie będzie proste, bowiem docelowo będzie to książka o znacznie pokaźnej objętości, rozpoczęło w takim wypadku starania o znalezienie stosownego wydawcy. Prowadzono rozmowy z licznymi wydawnictwami, zamawiano wydruk stron próbnych, negocjowano uwarunkowania wydania całości, mimo to nie osiągnięto żadnego porozumienia. Wśród wydawnictw, do których zwróciło się Towarzystwo, były także Cambridge University Press, CUP, i Oxford University Press, OUP.
Nareszcie, w 1879 r., po latach dwóch negocjacji prowadzonych poprzez Sweeta, Furnivalla i Murraya, OUP zgodziło się nie jedynie wydać słownik, ale także oficjalnie zatrudnić Murraya jako głównego redaktora, w tym okresie był on już prezesem Towarzystwa Filologicznego. Zaplanowano wydawanie słownika krok po kroku, w formie fascykułów, periodycznie wydawanych zeszytów, docelowo jakie miały złożyć się na cztery tomy liczące ok. 6 400 stron. Czas przebiegu trwania wydawniczego oszacowano na ok. 10 lat.
Osobą która tak realnie pchnęła projekt do przodu i była w stawić stanie czoło jego sporej skali był James Murray. Jako wielodzietnej ojciec rodziny postanowił zrezygnować z prowadzenia prac we swoim domu w Mill Hill na przedmieściach Londynu. Na obszarze posesji wykonano dla niego i asystentów jego specjalną przybudówkę z blachy falistej wyłożonej od środka drewnem, którą nazwał Scriptorium, skryptorium. Wstawiono tam półki z 1029 przegródkami do przechowywania kartek jak i krocie regałów.
Murray przejrzał i posegregował kolejny raz kartki zebrane poprzez Furnivalla, ale stwierdził, że nie zawierają one w sprawuje odpowiednich informacji: skupiali czytelnicy się albowiem na rzadkich i fajnych słowach i to dla przedstawili nich dziesięć razy więcej przykładów zastosowań, niż dla słów występujących w języku na co dzień. Z takiego powodu Murray wystosował nowy apel do czytelników, publikując go w gazetach, pozostawiając w księgarniach i bibliotekach. Tym razem poprosił o przykłady zastosowań “tak wielu bardzo tradycyjnych słów jak to prawdopodobne, a także słów uznawanych za rzadkie, przestarzałe, nowe, dziwaczne, lub wykorzystywane w niekonwencjonalny sposób”. Zatrudnił Francisa Marcha, filologa z Pensylwanii, aby nadzorował procedura prac w Ameryce Północnej. Pensylwania, wymowa:/ˌpɛnsɪlˈveɪnjə/ ?/i, to stan w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, pomiędzy rzeką Delaware a jeziorem Erie. Historia Pierwszymi osadnikami europejskimi na obecnego obszarze stanu byli Szwedzi, którzy osiedlili się w 1643 roku. Niedługo potem kolonia przeszła pod władzę Holandii, a a potem Wielkiej brytanii. Wkrótce do Scriptorium zaczęło spływać 1000 kartek dziennie to ich liczba w roku 1882 sięgnęła 3 500 000.
1 lutego 1884, 23 lata po pierwszych wydrukowaniu próbnych stron słownika poprzez Coleridge'a, wydano pierwszy fascykuł. Pełen tytuł brzmiał: A New English Dictionary on Historical Principles; Founded Mainly on the Materials Collected by The Philological Society, “Nowy historyczny słownik języka angielskiego, wsparty przede wszystkim na materiałach zebranych poprzez Towarzystwo Filologiczne”. Zeszyt składał się z 352 stron, zawierających słowa od A do Ant. Jego cena wynosiła 12 szylingów 6 pensów. Sprzedano jedynie 4 tys. egzemplarzy.
Dla wydawnictwa stało się jasne, że w przypadku gdy nie przemieni się pierwotnych ustaleń, prac ukończenie zajmie zdecydowanie więcej czasu. Z takiego powodu zwiększyło ono fundusze dla asystentów, ale wymogło na Murrayu dwie rzeczy w zamian: po pierwsze to ma przenieść się z pracami z Mill Hill do Oksfordu, co nastąpiło w 1885 r., po drugie to gdyby sam nie radził sobie z planowym postępem prac, winien zatrudnić drugiego, niepodlegającego mu głównego redaktora, pracującego równolegle z nim nad słowami z innego zakresu alfabetycznego. Tak oto wykonano dla Murraya nowe Scriptorium, a bramą przed posesji przy Banbury Road 78 ustawiono specjalną skrzynkę pocztową. W przypadku gdy chodzi o kolejny warunek, Murray był mu niechętny. Nie chciał dzielić się pracą, czując, że w końcu, gdy nabędzie doświadczenia, będzie pracował wydajniej. Tak się aczkolwiek nie stało i w 1888 r. Philip Gell z OUP, nie bacząc na niechęć Murraya, awansował Henry'ego Bradleya, jako zatrudnionego asystenta poprzez Murraya w 1884, na niezależnego stanowisko drugiego głównego redaktora. Pierwotnie pracował on w miejscu w siedzibie British Museum w Londynie, a w 1896 przeniósł się do Oksfordu, na teren tamtejszego uczelni.
Gell nękał obu redaktorów ciągłym przypominaniem o komercyjnym celu przedsięwzięcia, pragnąc wymóc na nich usprawnienie prac, dodatkowo stopnia, że z powodu tych nacisków o mało ono nie upadło. The University of Oxford, nieformalnie: Oxford University, lub Zgoła Oxford, tradycyjne spolszczenie: Uniwersytet Oksfordzki lub Zgoła Oksford, to najstarszy uniwersytet w krajach języka angielskiego, znajdujący się w Oksfordzie w środkowej Wielkiej brytanii. Muzeum Brytyjskie to jedno z największych na ziemii muzeów historii starożytnej. Oksford to miasto w południowej Wielkiej brytanii, stolica hrabstwa Oxfordshire. Gdy doniosła o tym prasa, opinia publiczna poparła redaktorów: Gell został zwolniony, a zrewidował uniwersytet swoje podejście do kwestii kosztów. Skoro redaktorzy czuli, że będzie słownik musiał rozrosnąć się o wiele bardziej niż to pierwotnie przewidywano, było to na tyle istotne dzieło, że postanowiono poświęcić na nie tyle czasu i funduszy, by zostało ukończone jak należy.
Ani Murrayowi, ani Bradleyowi nie informacje było doczekać ukończenia prac. Pierwszy zmarł w 1915 r., przyczyniwszy się do zgromadzenia słów na litery A-D, H-K, O-P i T, a niemal mianowicie połowy całego słownika; kolejny zmarł w 1923, opracowawszy hasła na E-G, L-M, S-Sh, St i W-We. Dodatkowo zatrudnieni czasu zostali jeszcze dwaj dodatkowi redaktorzy, pracujący bez znaczenia, co pozwoliło kontynuować prace bez większych problemów. William Craigie rozpoczął pracę w 1901 r., nad hasłami rozpoczynającymi się na N, Q-R, Si-Sq, U-V i Wo-Wy, pomimo że OUP przedtem uważało, że Londyn jest zbyt daleko od Oksfordu, by redaktorzy mogli tam bez przeszkód pracować. Po roku 1925 Craigie kontynuował swe prace nad słownikiem w Chicago, tam gdzie otrzymał profesurę. Czwartym redaktorem został C. T. Onions, jaki od 1914 r. się zajął pozostałym zakresem liter to Su-Sz, Wh-Wo i X-Z.
Do początku roku 1894 wydano 11 fascykułów to średnio jeden rocznie: cztery z hasłami na litery A-B, pięć na C i dwa na E. Osiem spośród zeszytów liczyło 352 strony, wszelki natomiast fascykuł kończący konkretny zakres alfabetyczny był krótszy, kończąc się na ostatnim haśle na daną literę, docelowo stało się to granicą późniejszych tomów. Od tej postanowiono chwili wydawać części słownika w mniejszych, mimo to częstszych porcjach to raz na trzy miesiące. Poczynając od 1895 r., fascykuły miały liczyć po 64 strony i kosztować 2 szylingi 6 pensów wszelki. W gdyby przypadku gotowa była większa liczba materiału, wydawać miano 128 lub nawet 192 strony razem. Tego typu tempo utrzymano aż do etapu gdy I światowa wojna wymogła redukcję zatrudnienia.
To właśnie w roku 1895 po raz pierwszy użyto tytułu Oxford English Dictionary. Pojawił się on jedynie na zewnętrznych okładkach fascykułów to wciąż oficjalnie obowiązywał pierwotny tytuł.
19 kwietnia 1928 wydany został ostatni, 125. fascykuł, zawierający słowa od Wise do końca litery W. Wkrótce pojawiło potem się pełne wydanie słownika, już w ogromnych tomach.
Pierwotnie planowano wydanie New English Dictionary w dziesięciu tomach, rozpoczynających się od A, C, D, F, H, L, O, Q, Si, i Ti, mimo to razem z prac postępem przy projekcie tomy późniejsze rozrastały się coraz o wiele bardziej. jeśli pełne wydanie z 1928 r. oficjalnie utrzymało planowany podział, tomy IX i X wydano w podwójnych “półtomach”, z pierwszego wydzielając część od Su, z drugiego od V. Całe było wydanie uchwytne także w dwudziestu półtomach, w dwóch oprawach do wyboru. Cena za całość wynosiła 50 lub 55 gwinei, 52 funty 10 szylingów lub 57 funtów 15 szylingów, w zależności od formatu i oprawy. Słownik zawierał 414 825 haseł, pięcioma wzbogaconych milionami przykładów wykorzystania.
Minęły 44 lata od wydania fascykułu ze słowami od A do Ant to w tym język okresie brytyjski podlegał ciągłej ewolucji, co spowodowało, że tomy najwcześniejsze były już wyraźnie przestarzałe. Rozwiązaniem dylematu takiego wydawało się utworzenie suplementu, podawałby jaki wszystkie słowa i znaczenia, jakie weszły do języka od czasu pierwszej publikacji. Stanowiło to także okazję do ulepszenia wszelakich błędów i uzupełnienia braków. Klientom wydania z 1928 r. obiecano darmowy okaz suplementu.
Pracę nad podjęło suplementem dwóch redaktorów pracujących równolegle. Craigie, przebywający natenczas w USA, pracował przede wszystkim nad zastosowaniami słownictwa w amerykańskiej odmianie języka angielskiego, się zajmował także zakresami alfabetycznymi od L do R i od U do Z. Onions opracowywał zakresy od A do K i od S do T. Trwało to kolejnych pięć lat.
W 1933 r. nową wydano edycję całego słownika, już oficjalnie zatytułowaną Oxford English Dictionary. Tomy od siódmego wzwyż zostały wyrównane, ażeby wyeliminować numerację “półtomową”. Na słownika trzon składało się aktualnie dwanaście kolejno numerowanych tomów, rozpoczynających się od A, C, D, F, H, L, N, Poyesye, S, Sole, T, i V. Suplement stanowił tom trzynasty. Cenę zmniejszono do 20 gwinei, 21 funtów.
W 1933 r. prace nad wersją pełną dzieła zostały ukończone. Język w sposób ewidentny wciąż ewoluował i po upływie 20 lat zawartość słownika zdezaktualizowała się. Istniały prawdopodobne trzy propozycje jego aktualizacji. Najtańszy to pozostawić dotychczasową zawartość nietkniętą, jedynie dokładając nowy suplement w jednym, być może dwóch tomach. W tym aczkolwiek przypadku osoba poszukująca słowa lub znaczenia jego byłaby zmuszona zaglądać w trzy wielorakie miejsca, słownik odpowiedni, pierwszy suplement i nowy suplement. Kolejny to istniejący suplement można by zaktualizować o nowe materiały i stworzyć suplement pełniejszy. Trzeci to najwygodniejszy dla użytkownika to przeredagować cały słownik, uzupełniając go o nowe wyrazy i konteksty w odpowiednim pod względem alfabetycznym miejscu. Byłoby to aczkolwiek najbardziej drogie wyjście, a słownik cały musiałby liczyć przypuszczalnie ok. 15 tomów.
Wydawnictwo OUP wybrało kolejny, kompromisowy sposób to zastąpienie starego suplementu nowym, zaktualizowanym. Jako redaktora dodatku zatrudniono w 1957 r. Roberta Burchfielda. Onions, jaki w tymże roku ukończył 84 lata, wciąż był w stanie uczestniczyć w pracach. Burchfield podkreślał konieczność włączenia do słownika języka współczesnego to suplement przez poszerzył się on o bogaty zakres słownictwa z się rozwijających dziedzin nauki i technologie, a także kultury popularnej i języka potocznego. Uwzględnił lokalne również rodzaje języka angielskiego, wykorzystywane poza Zjednoczonym Królestwem: północnoamerykańską, australijską, nowozelandzką, południowoafrykańską, pakistańską i karaibską. Czas trwania prac oszacowano na siedem do dziesięciu lat. W rzeczywistości zajęły one 29 lat, po których upływie suplement rozrósł się do czterech tomów, rozpoczynających się od A, H, O i Sea. Wydano je kolejno w latach 1972, 1976, 1982 i 1986. Tak oto słownik rozrósł się do 16 tomów, lub w przypadku gdy liczyć pierwszy suplement to 17.
W związku z rozpowszechnieniem się komputerów i rozwojem Sieci stało się jasne, że słownik oksfordzki winien pojawić się także w wersji on-line. Wiązało się to z koniecznością ponownego przepisania go, ale po sporym jednorazowym pracy późniejsze metamorfozy, jak integracja suplementów z fundamentalnym tekstem, już wymagałyby jedynie aktualizacji danych fragmentów, komplikacji nie sprawiałoby także wynajdowanie haseł. Pakistan, Islamska Republika Pakistanu to kraj w południowej części Azji, umiejscowione nad Morzem Arabskim, ze stolicą w Islamabadzie. Karaiby, Wyspy Karaibskie; pierwotnie: Indie Zachodnie, to rejon pomiędzy kontynentami Ameryk. Anglia , Zjednoczone Królestwo Anglii i Irlandii Północnej to kraj unitarne wyspiarskie umiejscowione w Europie Zachodniej. Republika Południowej Afryki, RPA, afr. Republiek van Suid-Afrika, ang. Republic of South Africa, to kraj na południowym krańcu Afryki. Nowa Zelandia to kraj wyspiarskie, umiejscowione na południowo-zachodnim Pacyfiku i składające się z dwóch kluczowych wysp, Północnej i Południowej, jak i szeregu mniejszych wysp, w tym Wyspy Stewart i Wysp Chatham. Stany zjednoczone Północna to kontynent o przestrzeni 24 242 000 km², co jest 16,3% całkowitej przestrzeni lądów na kuli ziemskiej, położony na półkulach: północnej i zachodniej. Przygotowania do prac nad słownikiem on-line rozpoczęto w roku 1983, prace natomiast poprawne zaczęły się w dalszym roku, pod kierownictwem Timothy J. Benbowa, z Johnem A. Simpsonem i Edmundem S. C. Weinerem jako współredaktorami. Tak oto rozpoczął się projekt pod nazwą New Oxford English Dictionary. W Tampie na Florydzie i w Fort Washington w Pensylwanii zatrudniono dalej 120 ludzi do przepisywania haseł na komputerach i 55 korektorów. Floryda, wymowa: /ˈflɒrɪdə/ ?/i, to stan na południowym wschodzie Stanów Zjednoczonych, na półwyspie Floryda otoczonym poprzez wody Zatoki Meksykańskiej na zachodzie i Oceanu Atlantyckiego na wschodzie. Pensylwania, wymowa:/ˌpɛnsɪlˈveɪnjə/ ?/i, to stan w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, pomiędzy rzeką Delaware a jeziorem Erie. Historia Pierwszymi osadnikami europejskimi na obecnego obszarze stanu byli Szwedzi, którzy osiedlili się w 1643 roku. Niedługo potem kolonia przeszła pod władzę Holandii, a a potem Wielkiej brytanii. Tampa to miasto w hrabstwie Hillsborough na zachodnim wybrzeżu Florydy. Do przepisania samego było dalej 350 milionów znaków to samo aczkolwiek przepisywanie nie wystarczało. Trzeba było zadbać o specyficzną, złożoną typografię unikalnego słownika: aby to osiągnąć, posłużono się językiem SGML, uznano też za utworzenie konieczne specjalnej wyszukiwarki i programu do wyświetlania tekstu. SGML to uogólniony podstawowy język znaczników służący do ujednolicania systemy i formatu różnego rodzaju informacji, statystyk. Na mocy ugody z 1985 r. część opracowano takiego oprogramowania na Uniwersytecie Waterloo w Kanadzie, w specjalnie utworzonym Centrum do kwestii New Oxford English Dictionary, Centre for the New Oxford English Dictionary, któremu szefowali F. W. Tompa i Gaston Gonnet. Kanada to kraj umiejscowione w Ameryce Północnej, rozciągające się od Oceanu Atlantyckiego na wschodzie do Oceanu Spokojnego na zachodzie i Oceanu Arktycznego na północy. Uniwersytet Waterloo to uniwersytet działający w kanadyjskim mieście Waterloo, w prowincji Ontario. Ich prace nad techniką nową szukania doprowadziły później do powstania korporacji Open Text Corporation.
Ekwipunek komputerowy, bazę statystyk i inne oprogramowanie, wynagrodzenie dla deweloperów i programistów sfinansowano z dotacji z brytyjskiego oddziału IBM . Mike Cowlishaw z IBM stworzył edytor LEXX, rozpoznający zasady składni, używający rozmaitych kolorów w trakcie wyświetlania tekstu, kanadyjski Uniwersytet Waterloo ochotniczo zaprojektował bazę statystyk. IBM to jeden z pierwszych firm informatycznych. A. Walton Litz, brytyjski profesor uczelni Princeton, członek komitetu doradczego OUP, wypowiedział się 27 marca 1989 r. na łamach "Hours'a": Przenigdy nie byłem związany, a nawet przenigdy nie słyszałem o tak niezwykle skomplikowanym projekcie, w którym dotrzymywano by wszelakich terminów. Uniwersytet Princeton to naukowo-badawczy uniwersytet prywatny w Stanach Zjednoczonych, działający w mieście Princeton w stanie New Jersey.
Do 1989 r. projekt NOED osiągnął swój główny cel: redaktorom pracującym on-line udało się połączyć w całość oryginalny tekst, suplement Burchfielda i liczba pewną nowszego materiału w jednolity słownik. Odrzucono z nazwy człon “new”, nowy określając słownik jako Second Edition, Drugie wydanie, lub OED 2. Bardzo podobnie, wydanie pierwsze nazywano odtąd OED 1. OED 2 został wydrukowany w 20 tomach. Po raz pierwszy nie usiłowano rozpoczynać tomów od nowej litery to podzielono je tak, aby mniej były więcej równej objętości. Tomy rozpoczynały się kolejno od: A, B.B.C., Cham, Creel, Dvandva, Follow, Hat, Interval, Image, Moul, Ow, Poise, Quemadero, Rob, Ser, Soot, Su, Thru, Unemancipated i Wave.
Pomimo że zawartość OED 2 jest w zasadzie zreorganizowany dotychczasowy korpus, przepisanie go dało szansę na znacznie dwie pożądane metamorfozy formatu. Wyraz na początku każdego hasła nie był odtąd pisany w całości wersalikami, co pozwoliło czytelnikowi orientować się, czy konkretnego pisownia wyrazu oczekuje ogromnej litery na początku. Majuskuła, wersalik, olbrzymia lub duża litera, to każda z znacznych liter alfabetu, tj. większego formatu i innego formy w stosunku do drobnej. Po drugie, zastosowano międzynarodowy alfabet fonetyczny, IPA, do transkrypcji wymowy wyrazów, w miejsce wymyślonego poprzez Murraya własnego systemu, z braku innych norm w owym okresie. W przeciwieństwie do poprzedniego wydania, wszystkie inne alfabety, oprócz greckiego, były transliterowane.
Po wydaniu w 1989 r. edycji drugiej drukiem posypały się entuzjastyczne opinie. Pisarz Anthony Burgess ogłosił słownik “największym wydarzeniem wydawniczym stulecia”, jak podał “Los Angeles Times” 25 marca 1989. “Hours” okrzyknął wydawnictwo “naukowym Mount Everestem”, a Richard Boston w londyńskim “Guardianie” z 24 marca nazwał je “jednym z cudów globu”.
W 1993 r. wydano dwutomowy suplement do słownika, a kolejny tom w 1997 r., co sprawiło, że całość liczyła już 23 tomy. Wszelki suplement dodawał ok. 3 tysiące nowych definicji. Nie się planuje publikacji kolejnych suplementów. Oczekuje się, że trzecia edycja słownika nie będzie drukowana w fascykułach.
Natomiast, w 1971 roku, pełna zawartość trzynastotomowego OED 1 z 1933 r. została wydrukowana w skondensowanej wersji, jedynie w dwóch tomach. Było to dzięki prawdopodobne fotograficznemu pomniejszeniu każdej strony do połowy jej pierwotnych wymiarów w pionie i poziomie. W ten sposób na witrynie jednej widniały cztery strony oryginału. Pierwszy tom rozpoczynał się od A, a kolejny od P, z suplementem dołączonym na końcu. To skondensowane, wydanie kompaktowe proponowane było w kasetce z umieszczoną w drobnej szufladce lupą, by czytanie ułatwić zdecydowanie pomniejszonej czcionki. Lupa to przyrząd optyczny służący do obserwacji bezpośredniej drobnych blisko położonych rzeczy. Sprzedano egzemplarzy ogrom przez kluby książkowe, rozprowadzające słownik po cenie niskiej wśród prywatnych członków. W 1987 r. został wydany kolejny suplement w takim samym formacie, jako trzeci tom.
Dla skondensowanej edycji OED 2 z 1991 r. format pomniejszono jeszcze o wiele bardziej to do trzeciej jednej wymiarów oryginalnej strony. Na witrynie jednej wydania znajdowało się w takim wypadku 9 zmniejszonych stron oryginału. Wymagało to silniejszego powiększenia w celu odczytania, ale zarazem pozwoliło na wydanie całości słownika po raz pierwszy w jednym tomie. Nawet po opublikowaniu tej wciąż wersji nienagannie sprzedawało się dwutomowe wydanie z 1971 r., proponowane zwłaszcza poprzez kluby książkowe. Wersja ta była chwalona za większą czytelność, większa czcionka, i wygodę używania, dwa tomy, a także za jakość kasetki i obecność szufladki z lupą.
Z chwilą gdy słownika tekst został opracowany cyfrowo i umieszczony w Sieci, można go było wydać także na nośniku CD-ROM. Tekst OED 1 wydano w tej postaci w 1988 r., a a potem trzy warianty OED 2: wersja z 1992 r. miała identyczną zawartość jak słownik drukowany, a płyta nie posiadała zabezpieczeń przed kopiowaniem. Płyta kompaktowa — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do odczytu bezkontaktowego światłem lasera optycznego. Wersja z 1999 r. już miała pewne dodatki w korpusie, a także poprawione oprogramowanie, z udoskonalonymi opcjami szukania, niedoskonałe aczkolwiek zabezpieczenie przed kopiowaniem skutkowało pewnymi utrudnieniami w użytkowaniu i nawet spowodowało odmowę dostępu do statystyk w demonstracji trakcie płyty dokonywanych poprzez pracowników wydawnictwa OUP. Trzecia wersja, z 2002 r., kolejną zawierała grupę dodatkowych słów i udoskonalone oprogramowanie, ale przed zabezpieczenie kopiowaniem nieprzerwanie powoduje przeszkody, a płyta funkcjonuje tylko w otoczeniu Microsoft Windows.
Jednokliknięciowy dostęp do słowników oksfordzkich jest możliwy także z programu Babylon Translator. Kliknięcie prowadzi do wersji Concise Oxford English Dictionary and Thesaurus zawierającej 240 tys. definicji i 365 tys. synonimów i antonimów.
W marcu 2000 r. udostępniono dla subskrybentów Oxford English Dictionary On-line, OED On-line, . Internetowa statystyk baza zawiera całą treść OED 2 i jest aktualizowana co kwartał o produkt, jaki zostanie umieszczony w przyszłej wersji OED 3, zobacz niżej. Wersja on-line jest w wypadku takim najbardziej aktualną z oferowanych. Cena za nieograniczone korzystanie z takiego słownika, już po obniżce w 2004 r., wynosi 195 funtów lub 295 dolarów amerykańskich rocznie. Wiele subskrybentów stanowią wielkie instytucje, tego typu jak uczelnie. Wiele z nich nie korzysta z portalu internetowego, ale legalnie ściągnęła całą bazę statystyk na swoje komputery. Słownik także subskrybują niektóre biblioteki publiczne i korporacji, w marcu i kwietniu 2006 dokonała subskrypcji wiele bibliotek publicznych w Wielkiej brytanii, Walii i Nowej Zelandii to każda osoba zapisana do tej biblioteki może korzystać z zasobów słownika, zarówno na obszarze placówki, oraz z każdego innego miejsca, po zalogowaniu. Walia to jedna z części czterech składowych anglii jak i celtycka kraina historyczna, położona w południowo-zachodniej części wyspy Olbrzymia Brytania, na zachód od Wielkiej brytanii, nad Morzem Irlandzkim i Celtyckim. Nowa Zelandia to kraj wyspiarskie, umiejscowione na południowo-zachodnim Pacyfiku i składające się z dwóch kluczowych wysp, Północnej i Południowej, jak i szeregu mniejszych wysp, w tym Wyspy Stewart i Wysp Chatham.
W 2004 r. wprowadzono dla mieszkańców obu Ameryk miesięcznej opcja subskrypcji dostępu do słownika on-line za cenę 29,95 dolarów amerykańskich.
Planowana trzecia edycja to OED 3 to ma w zawierać zamyśle absolutnie zweryfikowaną treść. Każde słowo ma zostać ocenione pod kątem odpowiedniej definicji, podanych derywacji, wymowy i zastosowań historycznych. Zadanie to oczekuje zatrudnienia dalej 300 uczonych, badaczy, czytelników i konsultantów to koszt przedsięwzięcia oszacowano na ok. 55 milionów dolarów. W rezultacie długość tekstu ma być podwojona w stosunku do wydania poprzedniego. Ma zmienić także się sznyt słownika. Pierwotny był tekst wsparty przede wszystkim na języku literackim, a wykorzystywania przykłady wyrazów wzięte były z powieści, egzemplarzy i innej literatury. Nowe wydanie ma zawierać odnośniki do wszystkich typów źródeł drukowanych, tego rodzaju jak lektury kucharskie, testamenty, instrukcje użytkowania sprzętów, czasopisma wyspecjalizowane czy teksty utworów rockowych. Zwiększono tempo włączania do słownika nowych słów, do ok. 4 tys. rocznie.
Według informacji na rok 2005, fundamentalnym redaktorem Trzeciej Edycji jest John Simpson. Weryfikację haseł postanowiono rozpocząć od litery M. W udostępnienia dniu pierwszej wersji OED w sieci, w marcu 2000 r., była zweryfikowana już pierwsza grupa haseł, od M do Mahurat. Kolejne zaktualizowanego porcje materiału dodawane są co kwartał. Do września 2006 opracowano na nowo hasła do słowa Pomak. Nową można zawartość znaleźć internetowe jak i w okresowo aktualizowanej wersji na płycie CD-ROM. Prawdopodobne, że OED 3 nigdy nie zostanie opublikowany drukiem, a będzie dostępny tylko w wersji elektronicznej. Płyta kompaktowa — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do odczytu bezkontaktowego światłem lasera optycznego. Decyzja zostanie podjęta w przyszłości, gdy prace będą już na ukończeniu.
W trakcie opracowywania OED 3 wykorzystywana obszernie jest technologia informatyczna, zwłaszcza od etapu uruchomienia systemu o żartobliwej nazwie Pasadena, Perfect All-Singing All-Dancing Editorial and Notation Application to “doskonała aplikacja do redagowania i zapisu, umiejąca zaśpiewać i zatańczyć wszystko”, opartego na języku XML, w czerwcu 2005 r. Od tej uwaga chwili leksykografów może być skierowana o wiele bardziej na treść niż na kwestię prezentacji statystyk, jak np. numerowanie definicji. Nowy uprościł system także korzystanie z bazy cytatów i nowojorskiemu umożliwił zespołowi bezpośrednią pracę nad słownikiem w identyczny sposób, jak ich kolegom z Oksfordu.
Inne istotne wykorzystywania komputerów w pracy redakcyjnej to opcja szukania w Internecie przypadków aktualnego używania słów, czy pocztą otrzymywania elektroniczną przykładów zastosowań słów od ogółu społeczeństwa. Poczta elektroniczna, e-poczta to jedna z największych ofert wirtualnych, w zwanych prawie usługami świadczonymi drogą elektroniczną, służąca do dostarczania wiadomości tekstowych, listów elektronicznych.
W 2005 r. Oxford University Press zainicjowało akcję społeczną Wordhunt, “polowanie na słowa”. Polegała ona na wyszukaniu przykładów zastosowań dla 50 wybranych nowo powstałych słów, wyśledzeniu najwcześniejszych przypadków ich wykorzystania jak i możliwego pochodzenia. Sprawozdanie z wyników przedstawiono w serialu BBC Balderdash and Piffle, “Brednie i ględzenie”. W ten oto mała sposób grupa zaangażowanych ochotników wciąż dostarcza cytatów dla OED, w liczbie ok. 200 tys. rocznie.
OED brytyjską podaje pisownię wyrazów hasłowych jako główną, np. labour, centre, a dopiero dalej inne warianty, labor, center. Faworyzowana jest pisownia sufiksów -ize, zamiast -ise, dla bardzo wielu słów, jakie w brytyjskim angielskim powszechniej są zapisywane z -ise, nawet w przypadku gdy rdzeń wyrazu pochodzi z łaciny, a nie z greki. Przyrostek, sufiks, to w językoznawstwie jest to wszelki fragment wyrazu, jego morfem, jeśli jest dodany po jego rdzeniu, a mianowicie bazie słowotwórczej, i zarazem ma cech słowotwórcze, a mianowicie nie jest końcówką fleksyjną, przy czym rozróżnienie na "sufiks" jako fragment słowotwórczy i "końcówkę" wykładnik jako fleksyjny typowe jest jedynie dla polonistyki i slawistyki, a nie jest stosowane w innych filologiach, dlatego na przykład w angielskiej i wersji niemieckiej takiego artykułu "sufiks" jest egzemplifikowany w rzędzie pierwszym jako wykładnik deklinacyjny. Przykłady to realize vs realise i globalization vs globalisation. Uzasadnieniem dla tej jest pisowni teza oparta na przesłankach językoznawczych, jakoby sufiks ten pochodził przede wszystkim od greckiego sufiksu -izo. Powiedziane jest poza tym, iż -ze jest amerykanizmem, w sensie takim, że przeniknął on do słów, w których pierwotnie nie musi się znaleźć, zgodnie z uzasadnieniem językoznawczym podanym powyżej. Tak stało się m.in. w przypadku słowa analyse, jakie w angielskim amerykańskim pisane jest analyze. Praktykę OUP pisowni dotyczącą ilustruje zdanie The analysed group labour statistics published by the organization, istotne wyrazy to analysed, labour i organization. Taka stosowania ortografia jest poprzez ONZ, WTO, Międzynarodową Organizację Normalizacyjną i inne, a także w pismach wielu naukowych publikowanych w Ogromnej Brytanii, tego rodzaju jak “Nature”, “Biochemical Journal” czy “The Times Literary Supplement”.